الگوریتم مسیریابی:
در شبکه‌هاي کوچک، و در نقاطي که انتقال اطلاعات معمولا مستقيم است، مسيريابي چندان جدي گرفته نمي‌شود. اما هنگامي که شبکه‌ها از حالت‌هاي ايستگاه‌هاي کاري خارج مي‌شوند و کمي پيچيده‌تر مي‌شوند، در اين حالت، مسيريابي و انتخاب مسير بهينه براي ارسال بسته‌هاي اطلاعاتي، به يک امر مهم بدل مي‌شود. در شبکه‌هاي بزرگ، دستگاه‌هايي به‌عنوان مسيرياب1 وجود دارند که عمل مسيريابي را انجام مي‌دهند.
الگوريتم مسيريابي‌اي مناسب است که 6 ويژگي زير را داشته باشد: صحت عملکرد2، سادگي3، قابليت اطمينان4، پايداري5، عدالت6 و بهينگي7.

بديهي است که الگوريتمي بهتر است که صحت عملکرد بالايي داشته باشد و در عين حال ساده باشد، اما چه الگوريتمي قابليت اتکاي خوبي دارد؟ الگوريتمي مناسب است که در گذشت زمان، با تغيير نرم‌افزارها و سخت‌افزارهاي شبکه و تغيير پروتکل‌ها، همچنان مسيريابي درستي ارائه دهد. همچنين مهم است که بعد از يک مدت زمان خاص، الگوريتم مسيريابي به حالتي پايدار برسد و همزمان با آن، مسيريابي بهينه‌اي داشته باشد و در ارسال بسته‌ها عدالت را رعايت کند.